Katten

Kattenluik of niet, allergiën bij katten, verlatingsangst bij poes, eetobsessie bij katten, kitten wilde niet eten, vermissing van kat.

Kippen

Levensloze pootjes en volle crop.

Konijnen

Binnenkonijn 'Broer Konijn' verliest controle over ontlasting, last van ontlasting en aanpassing nieuwe omgeving.

Cavia's

Tumoren en aanpassing nieuwe omgeving.

---

Katten

Kattenluik of niet

Onlangs vroeg ik Mirjam een telefonisch consult vanwege mijn kat Japie. Japie is een geadopteerde zwerver wiens vertrouwen ik geleidelijk aan heb gewonnen en die nu ook binnenkomt.
Ik heb een kitten Tinka en doe het kattenluik vanwege haar regelmatig dicht. Japie kan dan niet naar binnen/buiten. Hij heeft wel een ‘huisje’ in de tuin. Ik wil een chip-luik aanschaffen zodat er geen katten van buitenaf binnen kunnen komen. Tinka wordt gechipt bij haar sterilisatie. Japie zou ik moeten vangen om naar de dierenarts te gaan. En dit geeft problemen.
Dit hele gebeuren van luik open/luik dicht maakt mij onrustig. Deze energie draag ik bij me, Japie en Tinka voelen dit natuurlijk. Hier vraag ik dus hulp bij.
Mirjam vertelt dat Japie zich nu alleen voelt en zich wil terugtrekken. Zijn keel zit dicht van emotie. Hij voelt zich niet welkom.
Japie is een stille en blijft op de achtergrond. Hij is een bijzondere kat, een wijze man, die weet dat hij een lekker bedje bij me heeft. (‘huisje’ in de tuin).
Eerste stap is Japie toegang geven tot het huis wanneer hij dat wil. Het vertrouwen opbouwen. Vooral overdag wil hij graag binnen zijn. Op de tweede plaats komt of het al dan niet goed is voor Tinka om wel/niet naar buiten te kunnen.
Mocht ik weggaan en het luik willen afsluiten, kan ik contact met Japie maken en hem zelf laten beslissen om binnen te blijven of naar buiten te gaan. Bij thuiskomst laat ik hem dan weten dat ik er weer ben. Hoe rustiger ik ben, hoe beter het gaat. Ik moet loslaten dat ik het goed moet doen.
Bij Tinka zeg ik al een tijdlang de zin: ‘vertrouwen en loslaten’ als zij buiten is. Dit werkt: ik kan van haar genieten i.p.v. angstig zijn dat ze wegloopt. Nu zegt Mirjam dat ik tegen Tinka kan zeggen dat ze naar buiten mag en haar vragen of ze af en toe even binnenkomt. Ook krijg ik de tip: denk aan je hart, rustig ademen naar mijn buik. En vanuit mijn buik komen dan vanzelf de woorden. Mirjam ziet/voelt dat ik het kan loslaten.
Ook de voeding t.o.v. Tinka. Bij haar voelt Mirjam haar maag. Tinka heeft last van maagzuur; een bepaalde gevoeligheid voor fabrieksvoeding. Ze verlangt naar zo natuurlijk mogelijk voedsel. In overleg met Mirjam kom ik op een merk uit. Verder moet ik Tinka’s grenzen in de gaten houden. Ik had zelf al in de gaten dat ze een lieve pittigerd is die veel ruimte inneemt (omdat ik door haar leuke gedrag haar ook die ruimte gééf). Tinka is een meid die je in bedwang moet houden, zegt Mirjam. En dat klopt helemaal.

Nu 3 weken verder: het luik is de hele dag open, ook als ik wegga. ’s Avonds zeg ik Japie wanneer ik naar bed ga. Vaak gaat hij even naar buiten om later weer binnen te komen voor de nacht. Dan is het luik dicht. Blijft Japie buiten, dan kan hij evengoed naar binnen omdat ik Tinka in de woonkamer doe met de deur dicht. Japie is van harte welkom! Hij ligt vaak op de bank, laat zich heerlijk door mij aaien. Hij is een schat. Tinka gaat het meest naar buiten als ik thuis ben. Ze komt dan ook regelmatig door het luik binnengestoven om even later weer naar buiten te gaan. Ze speelt graag met Japie of gaat tegen hem aan/op hem liggen. Het is en blijft hopelijk een pittige lieverd. En ik? Ik krijg steeds meer vertrouwen in het maken van contact met die twee. En de rust die ik voel is heerlijk. Met dank aan Bernadette (dec 2010).

Allergie

Sinds februari ('08) ging het mis met Snoesje (foto). De kop van Snoesje zat toen onder de wonden. Daisy had van alles geprobeerd: schimmelkweken, antibiotica, zalfjes, diverse soorten voer (ook hypoallergeen), injecties tegen de jeuk, binnen houden, ontvlooien, etc. Niets hielp. De dierenarts wist het bijna zeker; het is een voedselallergie. Snoesje was een speelse kat, maar daar was weinig van over. Ze sliep nog wel heel rustig. En dat vond de eigenaresse wel vreemd; dat ze niet wakker werd van de jeuk. Als snoesje nu maar snapte dat ze niet zoveel moest krabben zodat haar wonden konden helen en haar kap weer afkon. Daisy wist niet goed meer wat ze moest doen om haar jonge kat te helpen.
Een paar dagen na het telefonisch consult met mij reageert de eigenaresse al heel enthousiast: 'het gaat een stuk beter met Snoesje. Ze kan zelfs haar kap een poosje af!! Ze heeft hierdoor minder jeuk en de wonden zien er niet meer zo geïrriteerd uit.
Overdag is ze veel buiten en niet meer duf en/of slapend. Het voedingsadvies gaat goed. Ik denk niet dat een tweede consult nodig is. Bedankt"!

Vlekje met verlatingsangst?

Emmanuelle Vandendriessche, dierenarts en docente manuele therapie voor dierenartsen, woont en werkt in Zuid-Spanje en woonde tot voor kort bij Mirjam om de hoek. Emmannuelle gelooft sterk in het synergetisch effect tussen reguliere en alternatieve therapie en op die wijze hebben we elkaar al meerdere keren met elkaars dieren geholpen. Dit keer wil ze graag uitweiden over haar kat Vlekje.

‘Vlekje, heeft een half jaar geleden haar broertje verloren en sindsdien merk ik dat Vlekje nog aanhankelijker is geworden en moeite heeft als ik op reis ga. Mijn man verzorgt haar wel als ik weg ben maar is door zijn drukke baan weinig thuis om haar aandacht te geven. Ik wilde in het gesprek tussen Mirjam en Vlekje dat ze wat meer rust zou krijgen als ik weg ben en ik wilde graag weten in hoeverre ze het verlies van haar broer heeft kunnen verwerken. Tijdens het gesprek bevestigde Mirjam al vele gevoelens die ik over Vlekje heb. Ik probeer ook mijn sensitiviteit bij dieren te gebruiken maar een bevestiging is altijd wel prettig. Vlekje’s broer diende zich tijdens het gesprek ook aan en Mirjam zei dat hij ergens op zat en alles vanaf boven zat mee te kijken maar dan op een fysieke wijze. Ik herinnerde me dat hij vaak op een kast zat en inderdaad vanaf die hoogte alles gadesloeg. Dus dat deed hij nu nog steeds waar hij zich geborgen en veilig voelde.’ Emmannuelle lachte bevestigend en het gaf haar een prettig gevoel dat hij er nog altijd was. ‘Toen Mirjam over het afscheid nemen begon keek ze eerder naar mij dan naar Vlekje. Oef, ja ik vind het inderdaad heel lastig om afscheid te nemen van Vlekje en maak me zorgen om haar. Ook al omdat ze haar broer op jonge leeftijd heeft moeten verliezen. Ik realiseerde me dat mijn bezorgdheid ook effect op haar had. Nu probeer ik meer op Vlekje en mezelf te vertrouwen zodat ik me geen zorgen meer hoef te maken.”

Emmanuelle mailde Mirjam nadat ze weer terug was van haar reis: ‘Vlekje is rustiger als ik weg ben en ze is ook een stuk vrolijker. De gehele week dat ik er niet was, heeft ze bij mijn man geslapen (normaal doet ze dat niet). In je consult had je tevens aangegeven dat onze hond Moppie, een nieuw vriendje zou krijgen. Je hebt gelijk! Al enkele dagen jankt hij om 5 uur ‘s morgens. Mijn man laat Moppie buiten maar wist niet waarom hij altijd om 5 uur weg wilde. Vannacht zag hij een hondje, zwart, met wat wit, heel erg levendig, precies zoals jij beschreven had... :-) Dus, ja, je hebt goed werk geleverd! Doe zo voort ;-)

Binkie en Diego met eetobsessie

Deze 2 katten hadden beide een eetobsessie. Waar het vrouwtje liep, liepen de katten. Ze hoefde maar iets in de keuken te doen of de katten stonden al te miauwen want ze zouden maar over het hoofd worden gezien. Na één behandeling heeft Diego geen diarree meer, laten ze het vrouwtje met rust en krijgen ze iets aangepast eten. Ook het vrouwtje heeft zelf een aantal dingen aangepast in hun leven wat de cirkel rond maakt en Binkie en Diego maken het nu met het baasje uitstekend.

Jong, onrustig en niet willen eten

Een katje van 5 maanden kon niet aarden in eigen woning. Was vooral 's nachts erg onrustig en overdag liep ze de gehele tijd het baasje achterna. Verder at ze weinig want ze was van nat voer overgezet op Royal Canin voer. Ze vond het harde voer maar niets. Daarom kreeg ze toch van het baasje 's ochtends nog een beetje nat voer. Na een telefonisch consult weet de eigenaar nu dat het katje, 's nachts, in een afgesloten ruimte zich het veiligst voelt en dat het katje honger had. Dus krijgt het katje alleen nog maar Royal Canin, aangemaakt met een beetje lauw water en krijgt het kittenmilk erbij zodat het hongerige gevoel zeker wegblijft. De dag na het consult was al een hele verandering en dus verbetering zichtbaar.

Vermist

Een jonge kat uit Amsterdam was twee dagen vermist. Door een telepathisch consult heb ik alle details kunnen geven waardoor de kat weer is teruggevonden. De eigenaresse liep er zo naar toe want alles wat ik had omschreven klopte met haar omgeving. De kat zat uiteindelijk vast in een kelder van een flat. Ze was door het raampje naar binnen gesprongen maar kon met geen mogelijkheid er meer uit. De eigenaresse is naar een aantal flats gelopen (vanwaar de details overeenkwamen met mijn verhaal) en is daar haar naam gaan roepen. Daar reageerde de kat op en zo zijn ze weer geweldig mooi bij elkaar gekomen!

Kippen

levensloze pootjes

Katrien, een kip met twee in spagaat staande, bijna levensloze pootjes kon niet meer lopen, zelfstandig eten en drinken. Na de eerste behandeling kon ze weer zelfstandig drinken en eten, maar ze moest nog wel regelmatig ondersteund worden. Na de tweede behandeling ging ze weer 'lopen'. Ze kon eerst één poot helemaal gebruiken en daarmee uit de 'voeten' komen. Het andere pootje gebruikte ze om op te steunen en kon uiteindelijk weer helemaal onder haar lichaam geplaatst worden.
De klap op de vuurpeil is toch wel dat ze nu het 'verlamde' pootje ook weer geheel gebruikt. Ze loopt op beide poten en het verschil is nihil met de normaal lopende kippen! Ze heeft in totaal drie behandelingen gehad.

Samen met Cecilia van der Drift, zij communiceert met dieren oftewel telepathie met dieren genoemd, heb ik in contact gestaan met Katrien. Katrien gaf bij de eerste sessie al aan dat ze de energie door haar lijf voelde stromen. Het was alsof een rioolpijp verstopt zat, aldus Cecilia van der Drift.
Katrien is uiteindelijk eind 2005 in de bek van een hond terecht gekomen en heeft daarmee niet overleeft.

Volle crop

Brunel, een kip die op een gegeven moment een volle crop had en daardoor moeilijk weer kon ademen en eten. Door een behandeling heeft zij een opleving gekregen en kon daardoor weer eten en rondscharrelen maar een uur later is zij toch in een hoekje gestorven. Mijn gevoel en van de eigenaar is dat zij op een goede pijnloze manier zonder te lijden is gestorven.

Konijnen

Tips:

• Peterselie geven (in kleine mate) zorgt voor een glanzende huid
• Een plastic fles gevuld met water, laten opvriezen. Deze in de kooi leggen bij extreem warm weer zodat de konijntjes zelf verkoeling kunnen vinden
• Koop zoveel mogelijk stofvrij stro, kan anders luizen bevatten of teveel stof dat schadelijk is voor konijnen

Met Broer Konijn op consult bij Mirjam 

Zoals elk huisdier is Broer Konijn ook zo’n speciaal beestje. Een sterk karakter op vier pootjes en met pluizig haar. Het is jammer dat bij veel mensen de beleving heerst dat konijnen karakterloze dieren zijn. Zij hebben wel affiniteit met kat of hond, maar ze zijn overtuigd dat die ‘duffe beesten’ niet meer nodig hebben dan een hok met tralies, wat korrels in een bakje en een flesje water om gedachteloos strootjes weg te knagen. Niets is minder waar. Met aandacht en liefde wordt je huiskonijn een huisgenoot en ervaar je het samenzijn als gezellig samenhokken. 
Broer mag altijd loslopen in huis, net als wij. Omdat zij net als wij precies weet waar ze haar behoefte moet doen, kan dat ook. En knagen doen we op het eten. Dus zo leven we in harmonie en vrijheid.
Maar het tij keerde. Het leven van Roos stond op haar kop. Alles veranderde en het werd een stuk minder gezellig thuis. Broer en Roos leefden een tijdje apart tot ze een jaar geleden weer herenigden in een ander huis. Broer had ondertussen alle controle over haar ontlasting verloren en dat werd een dilemma voor het loslopen in huis. Omdat zij net als wij precies weet waar ze haar behoefte moet doen, kan dat ook. En knagen doen we op het eten. Dus zo leven we in harmonie en vrijheid. Maar het tij keerde. Het leven van Roos stond op haar kop. Alles veranderde en het werd een stuk minder gezellig thuis. Broer en Roos leefden een tijdje apart tot ze een jaar geleden weer herenigden in een ander huis. Broer had ondertussen alle controle over haar ontlasting verloren en dat werd een dilemma voor het loslopen in huis. De vraag heerste of de oorzaak bij het ouderworden of ander dieper liggende zaken lag. Reguliere artsen konden niets anders aanwijzen dan ouderdom. Mirjam kon mij veel meer vertellen. 
Een boeiend en inspirerend consult volgde. Broer was helemaal onder de indruk. Met volledige overgave stond zij open voor Mirjam. Totale rust ontstond. De Bachremedies deden ook hun werk. Broer had via Mirjam Roos zoveel interesants te vertellen. De wens om aanpassing van haar voeding en meer licht, haar positief houding naar de nieuwe leefomgeving, maar ook haar lichamelijke problemen omtrent het ophouden van haar behoefte. Blijkbaar hadden de emontionele onrust en chaos schade aan haar blaas en darmen veroorzaakt. Een shock! De regel die Broer uitte, “Maar ik begrijp Roos wel.”, ontroerde me en gaf me ook enigszins berusting.
Van eten maken we nu een gezond feestje en dat wordt door Broer erg gewaardeerd. We zijn nog niet helemaal in het stadium van het volledig oplossen van de ‘loslopende’ ontlasting al lijkt het soms minder erg te zijn. Maar ik vind het prettig om te weten dat er aandacht besteed dient te worden aan haar buik. Zonder Mirjam had ik dat niet geweten. 
Het grootste resultaat is eigenlijk geboekt in ‘besef’. Het besef dat jouw reflectie op het dier van grote invloed kan zijn op haar of zijn gezondheid. Het fijne is, als je hier rekening mee houdt, dat je niet alleen werkt aan het welzijn van je dier, maar ook aan het welzijn van jezelf. Hoe lekkerder jij in je vel zit, hoe beter zij zich ook voelt.
Broer Konijn is in maart 2007 overleden aan ouderdom.

Holiday

'Hallo Lieve mensen, Ik zal me zelf even voorstellen, is wel zo handig als ik bij Mirjam op haar site mag staan :-)! Ik ben Holiday en 11 jaar oud (maar gedraag me als een jonge spring in het veld, tot groot genoegen van mijn bazinnetje!), ik woon in Amsterdam Zuid Oost, en wel in mijn eigen paleis! Ik ben in mijn leven al heel wat keren verhuisd en heb diverse eigen gemaakte huizen gehad. En zo heb ik ook al diverse vriendjes gehad. In het begin toen ik bij mijn bazinnetje kwam wonen, ik was maar een paar weken oud, kreeg ik van haar Duck (een grote pluche eend) en een wekker (maar al snel kon ik zonder), zodat ik mij niet zo alleen voelde. 

Vanaf dat ik klein ben heb ik al last met mijn ontlasting en mocht ik bepaalde dingen niet en kwam ik aan de antibiotica. Op een dag merkte mijn bazinnetje (gelukkig!) dat ik mij niet lekker voelde. Om een heel lang verhaal kort te maken. Na een lange weg van dierenartsen, spoedkliniek, ziekenhuis in utrecht, onderzoeken (leuk is anders), stres, veel stress, onzekerheid, onmacht en verdriet kwamen we er achter wat er aan de hand was met me. Ik heb last van blaasstenen, waardoor ik moeite heb met plassen en af en toe heb ik ook last van mijn spijsverteringsgestel waardoor het allemaal wat moeizamer gaat. Op een gegeven moment was het zo slecht dat ik 5 dagen in Utrecht ben geweest. Na 5 dagen heeft mijn bazinnetje mij daar gelukkig weer opgehaald, maar ze moest wel een moeilijke keus maken: laten opereren (maar daar ben ik eigenlijk al te oud voor en de vraag of mijn spijsverteringsgestel het weer zou doen was groot en tja zonder deze kan ik echt niet leven), in laten slapen (maar daar was ik eigenlijk nog te goed voor) of meenemen naar huis en kijken hoe het zich allemaal zou ontwikkelen.

Nu, na ongeveer anderhalf jaar verder ben ik er, gelukkig, nog steeds. Het is geen gemakkelijke periode geweest voor zowel mij zelf als mijn bazinnetje, maar gelukkig (ff afkloppen) gaat het de laatste tijd …. ! Ik heb naast de reguliere geneeskunde ook alternatieve geneeswijze gehad, zo heb ik een aura reading en healing gehad, gebruik ik homeopathische druppels, heb ik eens mee gedaan aan een familie opstelling, en ben ik bij Mirjam geweest! En ik moet zeggen dat dit erg goed heeft gedaan! Mijn spijsverteringsstelsel doet het goed, ben van de reguliere medicijnen af (ook de pijnstillers), hup lekker rond, en weet van gekkigheid niet hoe snel ik mijn andijvie en anders lekkers moet opknabbelen! ‘S avonds komt mijn bazinnetje altijd ff bij me liggen en aait ze me lekker over mijn koppie! Ze weet precies wat ik lekker vind! En ik geef haar dan een paar flinke kussen terug! Mijn bazinnetje wil nog wel meer over mij vertellen, maar ze ziet dat ze al aardig wat heeft op geschreven ……. Ze wil nog wel echt even kwijt dat ze mij de allerliefste, knapste,leukste en dapperste vindt van allemaal en dat ik haar beste vriend ben en voor altijd blijf! En dat ze mega blij is met hoe goed het nu met mij gaat! Helaas is Holiday in november 2005 gestorven tijdens een operatie. Dikke knuffel van Holiday en Marijke.'

Nieuw baasje

Ko is een vierjarige rammelaar die uit het asiel is gehaald. Ko houdt er niet van om opgepakt te worden maar aaien vindt hij wel fijn. Ko was in het begin erg onrustig maar door de Bach bloesemremedies heeft hij zijn draai helemaal gevonden. Hij is zelfs wat toegankelijker geworden dan hij eerst was. Alleen al door de bloesemremedies heeft Mirjam hem geholpen.

---

CAVIA'S

Aumpje ziek

'Aumpje kwam op een avond hier aangeland, ze kwam van een bekende en haar maatje was al eerder hier gekomen want die was ziek, de eigenaar had niet zoveel verstand van cavia's laat staan een ziek dier.
Helaas is haar maatje toch overleden, het leek wel of ze wat je bij paarden spruw had hetgeen bij cavia's onbekend is. Nu mocht de andere cavia na een paar dagen ook wel weg, want de kinderen, rond de 5 jaar, konden de verzorging toch niet aan. Logisch. Ben er dagelijks naar toe gegaan om haar bij te voeren met kwark e.d. ze redde het nog niet om zelfstandig te eten. Zo jong was ze. Bij mij aangekomen sprintte ze vol zelf verzekerdheid meteen door de kamer alsof het allang allemaal bekend was, kleine hummel. Na een paar jaar kwamen er klachten met de ademhaling, naar de dierenarts, het is longontsteking dus antibiotica niets hielp. Het was voor de hele praktijk een raadsel met en zonder foto's.
Via het internet was ik bij Mirjam terecht gekomen, ik had me ingeschreven voor een workshop. Het ging slecht met Aumpje, ik dacht Mirjam heeft een praktijk, kijken of ze wat kan doen. Bellen dus. Mirjam voelde direct wat er aan de hand was, een snijdende pijn in de keel en benauwd en goedaardige tumoren. Mirjam is nu 2 keer bij ons thuis geweest voor Aumpje om haar te behandelen en er staat een afspraak bij haar gepland. Het gaat nu voor het eerst weer eens beter met Aumpje, ik hoor de ademhaling alleen nog knerpen als ze eet, in rust is ze stil na lange tijd. Ze is er nog niet, maar ze komt er wel met de behandeling van Mirjam. Wat de oorzaak nu is, is hoogstwaarschijnlijk, de straling die hier in het huis was. Mevrouw IJsseldijk van wie ik pas Reiki had gekregen vertelde dat zowel Aumpje als ik last van de straling hadden. Ze wist ook een adres voor iemand die zelf beugels ontwerpt, die de straling weg haalt in de ruime omgeving. Meteen aangeschaft en ik merkte het meteen toen hij bij ons in de tuin goed lag. Mirjam wist hier nog niets van. Bij het eerste bezoek zei ze, Aumpje heeft last van straling en jij, ik dus, heb er ook last van. Het huis voelt nu wel schoon aan. Toen pas vertelt van de beugel. Een beter bewijs dan een opknappend Aumpje is er toch niet. Helaas is Aumpje toch overleden aan tumoren. In overleg met dierenarts en Mirjam is er voor een dierwaardig afscheid gekozen en is Aumpje ingeslapen (dit 7 maanden na de eerste behandeling van Mirjam). Met dank aan Amritam, de eigenaresse (in 2010 overleden).

Bhakta vol liefde

'Bhakta is bij mij gekomen met twee kleintjes, ze had nog maar weinig haar en was brood mager. Haar jongen zagen er redelijk uit, ze had aan hun alles gegeven wat ze had. Hoe kon ik haar anders dan Bhakta noemen, Bhakta betekend 'De Toegewijdde'. Die zorgzaamheid zag ik weer terug toen ze bij de andere cavia's was. Was er een ziek, dan zat Bhakta er constant bij in het kooitje tot die beter was. Daarna stapte ze weer op. Aumpje (zie ook hierboven) heeft ook van haar steun mogen voelen, zodanig zelfs, dat toen het met Aumpje weer wat beter ging Bhakta, inmiddels ruim 10 jaar, volledig inklapte. Mirjam gebeld want de ademhaling ging met horten en stoten. 's Avonds werd er nog een plekje voor haar gemaakt. De klachten verergerde, 16.30 uur weer bellen Bhakta kan niet meer lopen.
Mirjam reed in de auto, zette die aan de kant en tunde in op Bhakta en merkte hoe de situatie was, het einde was in zicht. Ze heeft haar auto omgedraaid en is gekomen. Ze voelde weer dat Bhakta op was en heeft haar energie gegeven. Toen Mirjam Bhakta aan mij gaf merkte ik duidelijk dat ze terug naar Mirjam wilde, ze had ook alweer een rustige ademhaling en keek veel beter uit de ogen. Het deed haar echt goed. Diezelfde nacht zat ze op schoot en het was 0.30 uur, weer ging het koppie omhoog om te kijken wat Aumpje ging doen, Aumpje ging brokjes en hooi eten, misschien wel om te laten zien, kijk het gaat goed met me hoor. Bhakta was heel rustig toen ik haar terug legde, toen ik weer ging kijken om even over 2 uur was ze overleden. Bhakta bedankt voor al je goede zorgen en liefde aan ons gegeven........'.
Met dank aan Amritam, de eigenaresse (in 2010 overleden).